Orteza AFO w spastyczności – kompletny przewodnik po typach, doborze i skuteczności noszenia

Orteza AFO (Ankle-Foot Orthosis) to urządzenie ortopedyczne obejmujące stopę i goleń, które wspiera osłabione mięśnie i kontroluje wzmożone napięcie mięśniowe w spastyczności. W spastyczności orteza AFO zmniejsza napięcie poprzez wspieranie prawidłowego ustawienia stopy, zapobiega deformacjom i wspomaga chodzenie. Ten przewodnik obejmuje 8 głównych aspektów: definicję, typy, dobór, efekty, kombinacje terapeutyczne, porady praktyczne, finansowanie i wskazania medyczne.

Co to jest orteza AFO i jak działa w spastyczności?

Orteza AFO to specjalistyczne urządzenie ortopedyczne zaprojektowane do wspierania stopy i goleni u pacjentów ze spastycznością i innymi zaburzeniami neurologicznymi. Orteza AFO działa poprzez: (1) wspieranie osłabionej nogi, (2) kontrolę wzmożonego napięcia mięśniowego i (3) zapobieganie deformacjom stopy. Mechanizm działania ortezy można zrozumieć poprzez analizę jej wpływu na rzeczywiste problemy, z którymi mają do czynienia pacjenci. Ta sekcja wprowadza fundamentalne pojęcia niezbędne do zrozumienia wszystkich typów ortez AFO omawianych poniżej.

Definicja ortezy AFO i jej rola w leczeniu spastyczności

Orteza AFO (Ankle-Foot Orthosis) to ortopedyczne urządzenie zewnętrzne obejmujące stopę i goleń. Akronim AFO pochodzi z angielskich słów: Ankle (kostka), Foot (stopa) i Orthosis (orteza). Orteza wspiera dwie kluczowe części ciała: (1) stopę – utrzymując jej prawidłową pozycję i umożliwiając naturalny chód, oraz (2) goleń – wspierając mięśnie przedniej części goleni, które są często osłabione w spastyczności.

W leczeniu spastyczności orteza AFO pełni rolę stabilizatora i korektora. Spastyczność to wzmożone napięcie mięśniowe typu velocity-dependent, występujące najczęściej w mięśniach łydki i podeszwowych stopy. Bez wsparcia orteza, pacjenci ze spastyczością często rozwijają ekwinum (przykurcz podeszwowy), czyli ustawienie stopy w punkcie, w którym palce są skierowane w dół. Orteza AFO utrzymuje stopę w prawidłowym kącie (zwykle 90 stopni między stopą a goleń), zapobiegając tej деформацji.

Rola ortezy AFO w spastyczności jest znaczna: zmniejsza napięcie mięśniowe poprzez fizykalne wspieranie, zmniejsza pracę, jaką muszą wykonywać osłabione mięśnie, i umożliwia pacjentom bardziej naturalny, bezpieczniejszy chód. Dla pacjentów ze spastyczością orteza AFO jest narzędziem zmniejszającym zależność od opieki innych osób i wspierającym niezależność funkcjonalną.

Jak orteza AFO zmniejsza napięcie mięśniowe?

Zmniejszenie napięcia mięśniowego przez orteę AFO obejmuje kilka fizykochemicznych mechanizmów działających na poziomie mięśnia i stawu. W spastyczności napięcie mięśniowe zależy od szybkości ruchu (velocity-dependent) – im szybciej terapeuta lub pacjent próbuje rozciągnąć mięsień, tym większy opór napotyka. Orteza AFO pracuje poprzez: (1) wspieranie stronę słabą, tak aby osłabione mięśnie przedniej części goleni (tibialis anterior) nie musiały ciągle walczyć z napięciem łydki, (2) zmniejszenie nienaturalnych ruchów, które pobudzają refleks rozciągania i wzmagają spastyczność, oraz (3) utrzymanie prawidłowego wyrównania anatomicznego, co redukuje patologiczne wzory ruchu.

Mechanika działania opiera się na zasadzie oporu i stiffness (sztywności). Orteza AFO dostarcza zewnętrzny opór do ruchu podeszwowego (plantarfleksji), który jest dominujący w spastyczności. Opór ten zmniejsza amplitudę nienaturalnych ruchów, co bezpośrednio zmniejsza aktywność neuronu ruchowego górnego i zmniejsza refleks rozciągania. Badania elektromiograficzne (EMG) pokazują zmniejszenie aktywności mięśni łydki o 20-40% przy noszeniu ortezy AFO w typowych przypadkach spastyczności.

Orteza AFO wspomaga również proces długoterminowy zmniejszania przykurczów. Przykurcze mięśniowe to sztywność, która rozwija się w wyniku długotrwałego wzmożonego napięcia. Poprzez utrzymanie prawidłowej długości mięśni przez wiele godzin dziennie (szczególnie w nocy, gdy pacjent śpi w ortezie), orteza zapobiega postępowaniu przykurczów i czasami nawet zmniejsza istniejące przykurcze. To działanie długoterminowe jest szczególnie ważne dla pacjentów, u których spastyczność mogła trwać wiele miesięcy lub lat.

Integralnym aspektem działania ortezy jest jej współpraca z metodą NDT-Bobath i innymi podejściami rehabilitacyjnymi. [INTERNAL_LINK: fizjoterapia metodą NDT-Bobath -> fizjoterapia-neurologiczna-spastycznosc] Orteza dostarcza stabilnej bazy, na której terapeuta może pracować nad normalizacją wzorów ruchu.

Które choroby neurologiczne wymagają ortezy AFO?

Orteza AFO jest medycznie wskazana w kilku głównych zaburzeniach neurologicznych, gdzie spastyczność dotyczy dolnych kończyn. Każda z tych chorób w różnym stopniu i z różnych przyczyn prowadzi do spastyczności wymagającej zewnętrznego wsparcia.

• [INTERNAL_LINK: Mózgowe Porażenie Dziecięce -> mozgowe-paraliz-dzieciecy-mpd-przyczyny-objawy-leczenie] (MPD) – najczęstsza przyczyna spastyczności u dzieci. W MPD uszkodzenie mózgu w okresie prenatalnym, podczas porodu lub wczesnego dzieciństwa prowadzi do trwałych zaburzeń ruchowych. Spastyczność w dolnych kończynach pojawia się w około 75% przypadków MPD. Orteza AFO wspiera chód u dzieci z MPD, umożliwiając im większą mobilność i niezależność, oraz zapobiega deformacjom rozwojowym, które mogłyby się pogłębiać w trakcie wzrostu dziecka.

• [INTERNAL_LINK: Udar mózgu -> udar-mozgu-stroke-przyczyny-objawy-leczenie] – najczęstsza przyczyna spastyczności u dorosłych. W udarze mózgu niedowład obejmujący połowę ciała (hemipareza) jest powszechnym następstwem. Spastyczność rozwijająca się w ciągu dni do tygodni po udarze dotyczy zazwyczaj mięśni łydki i mięśni podeszwowych, prowadząc do trudności w chodzeniu i biegania. Orteza AFO jest standardowym postępowaniem w rehabilitacji postvaktu, umożliwiając pacjentom powrót do chodzenia i zmniejszając ryzyko upadków.

• [INTERNAL_LINK: Stwardnienie rozsiane -> stwardnienie-rozsiane-sm-przyczyny-objawy-leczenie] (SM) – choroba demielinizacyjna centralnego systemu nerwowego z towarzyszącą spastycznością. W SM spastyczność pojawia się u około 60-80% pacjentów w trakcie choroby. Orteza AFO pomaga pacjentom ze SM w utrzymaniu stabilności chodu, szczególnie w okresach zaostrzenia choroby, oraz wspomaga długoterminowe zmniejszanie przykurczów, które w SM mogą być szczególnie problematyczne.

• Urazy rdzenia kręgowego – spastyczność pojavlja się poniżej poziomu urazu jako skutek uszkodzenia połączeń między mózgiem a mięśniami. Orteza AFO wspiera pacjentów z niepełnym urazem kręgowym, którzy mogą poruszać się z pomocą, a także jest stosowana jako element systemu wsparcia dla pacjentów całkowicie unieruchomionych.

• Urazy czaszkowo-mózgowe (TBI) – traumatyczne uszkodzenia mózgu mogą prowadzić do spastyczności jako powikłania. Orteza AFO wspomaga pacjentów w fazie wczesnej i późnej rehabilitacji.

• Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) – postępująca choroba neuronu ruchowego, gdzie spastyczność rozwija się wraz z postępem choroby i zmniejszeniem siły mięśni. Orteza AFO jest szczególnie ważna na wczesnych i średnich etapach ALS.

Typy ortez AFO i ich właściwości funkcjonalne

Orteza AFO jest dostępna w trzech głównych typach, każdy z różnymi właściwościami funkcjonalnymi dostosowanymi do Different poziomów spastyczności i potrzeb pacjentów. Typy te różnią się sztywnością, elastycznością, mechanizmami wspierającymi i wskaźnikami medycznymi do ich stosowania. Zrozumienie różnic między typami jest kluczowe dla prawidłowego doboru ortezy, która będzie efektywna dla konkretnego pacjenta.

Orteza AFO pasywna – wsparcie i stabilizacja

Orteza AFO pasywna to urządzenie o sztywnej konstrukcji, wykonane z trwałych materiałów takich jak polipropylene lub polietereter keeton (PEEK). Budowa ortezy pasywnej charakteryzuje się brakiem mechanizmów sprężynowych lub ruchomych elementów – całe urządzenie stanowi jedną sztywną strukturę wspierającą stopę i goleń.

Główną funkcją ortezy AFO pasywnej jest wspieranie i stabilizacja. Orteza pasywna zapewnia maksymalne wsparcie dla pacjentów ze znacznym napięciem mięśniowym (skala Ashworth ≥ 3). Działa poprzez fizykalne zatrzymanie stopy w prawidłowym kącie i ograniczenie wszelkich nienaturalnych ruchów. Pacjenci, którzy wymagają ortezy pasywnej, zazwyczaj mają: (1) ciężką spastyczność zmuszającą stopę do pozycji patologicznej (ekwinum, inwersja), (2) znaczną słabość mięśni, (3) trudność w aktywnym uczestnictwie w chodzeniu, lub (4) przygotowywanie się do procedur neurochirurgicznych takich jak rizotomia.

Zalety ortezy AFO pasywnej obejmują: (1) trwałość – sztywne materiały mogą wytrzymać intensywne użytkowanie przez kilka lat, (2) przewidywalność efektu – sztywna konstrukcja zawsze dostarcza tego samego poziomu wsparcia, (3) niskie koszty utrzymania – brak części mobilnych oznacza mniej awaryjności, oraz (4) efektywność w przypadkach ciężkiej spastyczności – maksymalne ograniczenie ruchu zmniejsza spastyczność bardziej niż bardziej elastyczne opcje.

Wady ortezy AFO pasywnej obejmują: (1) mniejsza elastyczność – sztywna orteza ogranicza naturalny ruch stopy, co może zmniejszać naturalność chodu, (2) dyskomfort przy dłuższym noszeniu – ciśnienie sztywnej struktury może być dyskomfortowe dla pacjentów wrażliwych na nacisk, (3) wymaganie dłuższego czasu przyzwyczajenia się – pacjenci mogą potrzebować 3-4 tygodni, aby całkowicie zaakceptować sztywność, oraz (4) ograniczenie aktywności – pacjenci mogą nie być w stanie robić niektórych aktywności (np. wspinanie się po schodach bez poręczy) z taką sztywną ortezą.

Orteza AFO dynamiczna – aktywne korekcja napięcia

Orteza AFO dynamiczna to urządzenie o elastycznej konstrukcji, wykonane z materiałów takich jak karbonowe włókna, guma lub specjalne plastiki o wysokiej elastyczności. Budowa ortezy dynamicznej charakteryzuje się obecnością sprężyn, elementów gumowych lub specjalnie zaprojektowanymi połączeniami, które umożliwiają pewien stopień ruchu.

Główną funkcją ortezy AFO dynamicznej jest aktywna korekcja napięcia poprzez sprężyny. Orteza dynamiczna pracuje poprzez: (1) wspieranie stopy poprzez sprężynę, która usiłuje utrzymać stopę w prawidłowym kącie, (2) umożliwienie pewnego stopnia ruchu, co pozwala pacjentowi aktywnie uczestniczyć w chodzeniu, oraz (3) wspieranie naturalnych ruchów dorsifleksji (podnoszenie przedniej części stopy) podczas fazy huśtania kroku (swing phase).

Pacjenci, którzy wymagają ortezy AFO dynamicznej, zazwyczaj mają: (1) umiarkowaną spastyczność (skala Ashworth 2-3), (2) wystarczającą siłę mięśni, aby aktywnie uczestniczyć w chodzeniu, (3) motywację do uczestniczenia w fizjoterapii, lub (4) pragnienie bardziej naturalnego ruchu.

Zalety ortezy AFO dynamicznej obejmują: (1) większa elastyczność – sprężyny pozwalają na naturalniejszy ruch stopy, co poprawia jakość chodu, (2) bardziej naturalny chód – elastyczne ortezy mogą wspierać ćwiczenia bez całkowitego ograniczania ruchu, (3) potencjalne korzyści dla aktywności – pacjenci mogą być w stanie robić więcej aktywności (wspinanie się po schodach, chodzenie po nierównym terenie) dzięki elastyczności, oraz (4) możliwość współpracy z fizjoterapią – elastyczne ortezy doskonale współpracują z metodą NDT-Bobath i innymi podejściami rehabilitacyjnymi.

Wady ortezy AFO dynamicznej obejmują: (1) wyższa cena – materiały i budowa są bardziej zaawansowane technologicznie, (2) wymagane regularne serwisowanie – sprężyny mogą się zużywać i wymagać wymiany, (3) czasami mniej efektywna niż orteza pasywna dla bardzo ciężkich przypadków – elastyczność może nie być wystarczająca do kontrolowania ekstremalnej spastyczności, oraz (4) wymaganie większego czasu przyzwyczajenia się – pacjenci muszą nauczyć się współpracować ze sprężyną.

Orteza AFO semi-dynamiczna – kompromis między wsparcie i elastyczność

Orteza AFO semi-dynamiczna to urządzenie o mieszanej konstrukcji, łączące elementy sztywności z elementami elastyczności. Budowa semi-dynamicznej ortezy zawiera zarówno sztywne komponenty (zwykle plastik polipropylenu w głównej strukturze) jak i elastyczne elementy (gumowe połączenia, elastyczne paski lub specjalne materiały w obszarach kluczowych).

Główną funkcją ortezy AFO semi-dynamicznej jest dostarczenie kompromisu między wsparcie pasywy a elastycznością dynamiczną. Orteza semi-dynamiczna zapewnia wystarczające wsparcie dla pacjentów z umiarkowaną do średniej spastyczności (skala Ashworth 2-3), jednocześnie umożliwiając pewną elastyczność dla bardziej naturalnego chodu i aktywnego uczestnictwa w chodzeniu. Pacjenci, którzy wymagają ortezy AFO semi-dynamicznej, zazwyczaj poszukują: (1) uniwersalności – ortezy, która działa w wielu różnych sytuacjach, (2) przystępnej ceny – wyższej niż orteza pasywna, ale niższej niż dynamiczna, (3) dobrych efektów terapeutycznych – ortezy, która zmniejsza spastyczność, ale umożliwia aktywne uczestnictwo, lub (4) długoterminowego rozwiązania – ortezy, która będzie efektywna przez wiele lat.

Orteza AFO semi-dynamiczna jest najczęściej rekomendowana w Polsce zarówno przez neurologów jak i ortopedów ze względu na optymalny stosunek ceny do korzyści, dostępność refundacji NFZ dla tego typu, oraz udowodnioną efektywność w szerokim spektrum pacjentów ze spastyczością.

Zalety ortezy AFO semi-dynamicznej obejmują: (1) uniwersalność – pracuje dobrze dla większości pacjentów ze spastyczością, (2) dobra cena – zazwyczaj znacznie tańsza niż orteza dynamiczna, (3) efektywność – zmniejsza spastyczność prawie tak samo efektywnie jak orteza pasywna, ale z większą elastycznością, (4) dostępna refundacja NFZ – system publiczny opieki zdrowotnej w Polsce zazwyczaj refunduje semi-dynamiczne ortezy, oraz (5) długa żywotność – sztywne komponenty zapewniają trwałość.

Wady ortezy AFO semi-dynamicznej obejmują: (1) czasem mniej efektywna niż orteza pasywna dla bardzo ciężkich przypadków – elastyczność może nie być wystarczająca dla ekstremalnej spastyczności, (2) czasem mniej naturalna niż orteza dynamiczna – nie zapewnia takiej swobody ruchu jak pełna orteza dynamiczna, oraz (3) może wymagać regulacji – pacjent lub terapeuta mogą potrzebować dostroić elastyczność poprzez zmianę pasków lub materiałów.

Materiały ortez AFO – plastik, stal, kompozyty

Materiały używane do produkcji ortez AFO bezpośrednio wpływają na trwałość, wagę, koszt i funkcjonalność urządzenia. Każdy materiał ma różne właściwości fizyczne i zastosowania.

• Plastik polipropylen (PP) – najczęściej używany materiał w ortopedii. Polipropylene to termoformujący plastik, który można łatwo dopasować do kształtu nogi. Zastosowanie: główna struktura ortez pasywnych i semi-dynamicznych. Zalety: lekki (zmniejsza obciążenie nogi), niedrogie (redukuje koszt ortezy), łatwe do czyszczenia, dostępny. Wady: z czasem może się łuszczyć, może stracić elastyczność w ekstremalnych temperaturach.

• Plastik polietylentetraftalat (PET/PETG) – bardziej wytrzymały niż polipropylene. Zastosowanie: ortezy, które wymagają wyższej twardości i wytrzymałości. Zalety: bardzo trwały, odporna na pęknięcia, może wytrzymać intensywne używanie. Wady: nieco cięższy, droższy.

• Stal nierdzewna – tradycyjny materiał ortopedyczny. Zastosowanie: elementy wzmacniające, paski, połączenia. Zalety: bardzo trwała, niezawodna, estetyczna. Wady: ciężka (dodaje wagę ortezy), droga, wymaga regularnego czyszczenia, aby uniknąć rdzawy (choć stalnie), może być dyskomfortowa dla pacjentów wrażliwych na zimno.

• Aluminium – materiał lekki i wytrzymały. Zastosowanie: elementy wzmacniające, części mobilne. Zalety: bardzo lekkie, wytrzymałe, odpornym na korozję (naturalna warstwa ochronna). Wady: droższe niż stal, wymaga specjalistycznych umiejętności do pracy.

• Materiały kompozytowe (węglowe, szklane, aramidowe – np. Kevlar) – nowoczesne materiały o zaawansowanych właściwościach. Zastosowanie: ortezy dynamiczne i semi-dynamiczne, gdzie wymagana jest kombinacja lekkości i sprężystości. Zalety: bardzo lekkie, sprężyste, możliwość precyzyjnego dopasowania właściwości mechanicznych, nowoczesny wygląd. Wady: bardzo drogi, wymagają specjalistycznych technik produkcji, czasami trudne do naprawy.

Wybór materiału wpływa na: (1) wagę ortezy – ciężka orteza zmęcza pacjenta, lekka orteza jest bardziej komfortowa, (2) trwałość – bardziej trwałe materiały mogą wytrzymać lata użytkowania, (3) cenę – najprostsze materiały (polipropylene) są najtańsze, zaawansowane materiały kompozytowe są bardzo drogie, oraz (4) funkcjonalność – różne materiały mają różne właściwości sprężystości, co wpływa na działanie ortezy.

Jak wybrać właściwą orteę AFO do swoich potrzeb?

Dobór właściwej ortezy AFO to indywidualny proces, który powinien być przeprowadzony przez zespół medyczny składający się z neurologa, ortopedy i fizjoterapeuty. Decyzja o wyborze ortezy zależy od wielu czynników: stopnia spastyczności, indywidualnych pomiarów ciała, wagi pacjenta, poziomu aktywności, zdolności finansowych i celów terapeutycznych. Proces doboru obejmuje ocenę medyczną, pomiary techniczne, konsultacje specjalistyczne i często wielokrotne próby różnych opcji, aż do znalezienia optymalnego rozwiązania.

Ocena stopnia spastyczności – skala Ashworth i Tardieu

Ocena stopnia spastyczności za pomocą skal pomiarowych jest kluczowym etapem doboru ortezy AFO. Dwie główne skale używane w praktyce klinicznej są skalą Ashworth i skalą Tardieu, każda oferująca inny typ pomiaru i interpretacji.

Skala Ashworth (Modified Ashworth Scale – MAS) mierzy opór bierny mięśnia podczas jego pasywnego rozciągania. Pacjent siedzi lub leży, a lekarz/terapeuta powoli rozciąga mięsień (zazwyczaj mięśnie łydki, rozciągając stopę w kierunku do góry – dorsyfleksja). Opór, który lekarz czuje podczas rozciągania, jest oceniany na skali od 0 do 4:

• 0 = brak wzmożenia tonu mięśniowego
• 1 = nieznaczne wzmożenie tonu, zaznaczające się na końcu zakresu ruchu
• 1+ = nieznaczne wzmożenie tonu, czuć w początkowej fazie zakresu ruchu
• 2 = wyraźne wzmożenie tonu przez większość zakresu ruchu
• 3 = znaczne wzmożenie tonu, rozciąganie jest trudne
• 4 = mięsień w quasi-skurczeniu, rozciąganie jest praktycznie niemożliwe

Interpretacja wyników dla doboru ortezy: wyniki 0-1 sugerują, że orteza pasywna może nie być konieczna; wyniki 1-2 sugerują orteę semi-dynamiczną; wyniki 2-3 sugerują semi-dynamiczną lub pasywną orteę; wyniki 3-4 sugerują orteę pasywną lub rozważenie bardziej inwazynych opcji leczenia.

Skala Tardieu mierzy velocity-dependent tone, czyli napięcie mięśniowe, które zależy od szybkości ruchu. Lekarz/terapeuta wykonuje rozciąganie mięśnia z trzema różnymi szybkościami: powoli (V1), szybko (V2) i szybko z rezystencją (V3). Skala ocenia: (1) kąt, w którym pojawia się wzmożenie napięcia (angle of catch), oraz (2) intensywność napięcia (0-5 skala). Główną różnicą między Tardieu a Ashworth jest to, że Tardieu jest czuła na szybkość ruchu, co odzwierciedla naturę spastyczności velocity-dependent.

Interpretacja wyników dla doboru ortezy: wyższa velocity-dependent component (wysoki wynik dla V3) sugeruje, że orteza, która ogranicza szybkie ruchy, będzie szczególnie efektywna – semi-dynamiczna lub pasywna orteza mogą być preferowane.

Oba pomiary dostarczają cennych informacji, ale ocena kliniczna musi być uzupełniona badaniem funkcjonalnym – obserwacją aktualnego chodu pacjenta, jego zdolności do poruszania się oraz jego celów terapeutycznych. Skalę Ashworth i Tardieu powinien wykonywać doświadczony kliniczny (lekarz, fizjoterapeuta), aby wyniki były wiarygodne i powtarzalne.

Indywidualne pomiary i dostosowanie ortezy do pacjenta

Indywidualne pomiary są kluczowe dla prawidłowego dopasowania ortezy AFO. Nieodpowiednie pomiary mogą prowadzić do dyskomfortu, negatywnych efektów na skórę lub nawet pogorszenia funkcjonowania. Proces pomiarów powinien być przeprowadzony przez doświadczonego ortopedę lub technika ortopedycznego.

Główne pomiary i punkty pomiarowe:

1. Obwód stopy – mierzony w najszerszym punkcie, poprzez piątkę stopy (metatarsale heads).
2. Obwód kostki – mierzony na poziomie kości kostki wewnętrznej (medial malleolus), cztery do pięciu cm powyżej pięty.
3. Obwód goleni – mierzony w najszerszym punkcie mięśni łydki, zazwyczaj około 15 cm poniżej kolana.
4. Długość stopy – mierzona od pięty do czubka najdłuższego palca.
5. Długość goleni – mierzona od pięty do kolana.

Dodatkowe parametry:

• Kąt stopy – ocena naturalnego kąta, w którym pacjent trzyma stopę.
• Pozycja kostki Achillesa – obserwacja, czy ścięgno Achillesa jest w dobrej pozycji.
• Asymetria nóg – porównanie obu nóg, czy jedna jest cieńsza/grubsza.
• Wrażliwość skóry – sprawdzenie, czy pacjent ma problemy ze skórą (rany, wysypki), które mogą wpłynąć na dopasowanie ortezy.

Dokładne pomiary są niezbędne dla: (1) komfortu – ortezy, które są zbyt ciasne, spowodują podrażnienia; ortezy, które są zbyt luźne, nie będą wspierać, (2) efektywności – prawidłowe dopasowanie oznacza, że orteza będzie pracować tak, jak zamierzono, (3) długowieczności – ortezy, które są prawidłowo dopasowane, będą noszone konsekwentnie i będą działać dłużej.

Po pomiarach, technik ortopedyczny przygotowuje orteę (zwykle poprzez termoformowanie plastiku na modelu stopy pacjenta, lub w przypadku bardziej zaawansowanych metod, poprzez 3D skanowanie i produkcję). Następnie pacjent przychodzi do przymierzenia. Przymierzenie obejmuje: (1) założenie ortezy, (2) sprawdzenie nacisków (techn sprawdza paski, czy są zbyt ciasne), (3) chodzenie po kilka minut, aby pacjent ocenił komfort, oraz (4) iteracyjne regulacje – jeśli coś nie pasuje, technik może zmienić paski, dodać poduszki, lub zmienić kąt ortezy.

Proces ten może wymagać 1-3 wizyt, aż orteza będzie praw