Spastyczność: Kompleksowy Przewodnik po Przyczyn, Diagnostyce i Leczeniu

Spastyczność to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się wzmożonym napięciem mięśniowym, które utrudnia ruchy i wpływa na codzienne funkcjonowanie pacjentów. Ten kompleksowy przewodnik wyjaśnia przyczyny spastyczności, metody diagnostyczne, dostępne opcje leczenia oraz strategie rehabilitacyjne, które mogą poprawić jakość życia osób dotkniętych tym stanem.

Spastyczność – Definicja i Charakterystyka

Spastyczność to wzmożone napięcie mięśniowe zależne od prędkości ruchu, które wynika z uszkodzenia górnego neuronu ruchowego w mózgu lub rdzeniu kręgowym. W przeciwieństwie do zwyczajnego skurczu mięśnia, spastyczność cechuje się oporem, który narasta w miarę przyspieszania ruchu (opór velocity-dependent). Objawy spastyczności mogą się różnić w zależności od położenia uszkodzenia neurologicznego, zakresu objętych mięśni oraz czasu trwania stanu.

Spastyczność nie jest samodzielną chorobą, lecz objawem towarzyszącym różnym stanom neurologicznym. Wzmożone napięcie mięśniowe może dotyczyć jednej kończyny lub rozciągać się na całe ciało, przybierając formę monoplegi (jeden mięśeń lub grupa mięśni), diplegi (obie strony ciała), triplegi (trzy kończyny), lub tetraplegi (cztery kończyny).

Mechanizm Fizjologiczny Spastyczności

Spastyczność wynika z utraty hamowania pochodzącego z góry na impulsy pochodzące z rdzenia kręgowego. Normalnie móżdżek i inne struktury mózgu tworzą zstępujące drogi hamujące, które kontrolują aktywność rdzeniowych neuronów ruchowych. W przypadku uszkodzenia górnego neuronu ruchowego drogi hamujące są uszkodzone, a drogi pobudzające (szczególnie drogi retikulospinalne) pozostają aktywne bez kontroli. Rezultatem jest wzmożone napięcie mięśniowe, które pogarsza się wraz ze wzrostem prędkości ruchu.

Przyczyny Spastyczności

Spastyczność może wynikać z wielu różnych schorzeń neurologicznych, zarówno nabytych, jak i wrodonych. Przyczyny spastyczności obejmują uszkodzenia powstające w wyniku udarów, urazów, chorób degeneracyjnych i wad wrodonych ośrodkowego systemu nerwowego.

Udar Mózgu

Udar mózgu jest najczęstszą przyczną spastyczności u dorosłych w Polsce. Spastyczność rozwinęła się u około 38 procent pacjentów przebywających udar w ciągu trzech miesięcy po incydencie, a liczba ta wzrasta do 42 procent po sześciu miesiącach. Udar prowadzący do zniszczenia tkanki mózgowej w rejonach odpowiedzialnych za kontrolę ruchu niezwłocznie zakłóca zstępujące drogi hamujące, umożliwiając rozwinięcie się spastyczności.

Spastyczność poudarowa zwykle pojawia się 2-4 tygodnie po incydencie mózgowym, choć może się rozwinąć wcześniej lub później. Pacjenci przeżywający udar mózgu wymagają wczesnej interwencji rehabilitacyjnej, aby zapobiec przykurczu mięśniowemu i minimalizować wpływ spastyczności na odzyskiwanie sprawności ruchowej.

Mózgowe Porażenie Dziecięce (MPD)

Mózgowe porażenie dziecięce jest najczęstszą przyczną spastyczności u dzieci w Polsce i na całym świecie. MPD wynika z uszkodzenia mózgu w okresie prenatalnym, perinatalnym lub w okresie noworodkowym. Szacuje się, że incydencja MPD wynosi 2-3 przypadki na 1000 noworodków żywo urodzonych.

Spastyczne formy MPD, obejmujące spastyczną diplegię, spastyczną monoplegię i spastyczną tetraplegię, stanowią około 70-80 procent wszystkich przypadków MPD. Charakteryzują się wzmożonym napięciem mięśniowym, szczególnie w mięśniach zginaczach i przywodzonych kończyn dolnych. Wcześniaki i dzieci z niedowagą urodzeniową mają wyższe ryzyko rozwoju MPD w porównaniu z noworodkami urodzonymi w terminie z prawidłową wagą.

Stwardnienie Rozsiane

Stwardnienie rozsiane (SM) to choroba autoimmunologiczna polegająca na demielinizacji włókien nerwowych w ośrodkowym systemie nerwowym. Spastyczność występuje u 60-84 procent pacjentów z SM i stanowi jeden z najczęstszych i najbardziej uciążliwych objawów tej choroby. Spastyczność w SM może postępować wraz z pogorszeniem się choroby, wpływając znacząco na mobilność i jakość życia pacjentów.

Spastyczność w przebiegu SM wynika z demielinizacji zarówno mózgu, jak i rdzenia kręgowego. Pacjenci z SM doświadczają zmiennych napadów spastyczności, które mogą się pogorszyć w wyniku infekcji, stresu lub zmian temperatury. Regularna rehabilitacja neurologiczna może pomóc w kontroli spastyczności u pacjentów z SM.

Stwardnienie Zanikowe Boczne (ALS)

Stwardnienie zanikowe boczne jest śmiertelną chorobą neuronu ruchowego, która obejmuje zarówno górny, jak i dolny neuron ruchowy. Spastyczność w ALS wynika z preferencyjnego uszkodzenia górnych neuronów ruchowych. Około 30-50 procent pacjentów z ALS doświadcza spastyczności, która pogarsza się w miarę progresji choroby.

Spastyczność w ALS może przybierać formę sztywności, porażenia, lub zaburzeń ruchu, które utrudniają swobodę poruszania się i codzienne funkcjonowanie. Leczenie spastyczności u pacjentów z ALS jest ograniczone do farmakoterapii, fizjoterapii i zabiegu intratekального podawania baklofenu, ponieważ zaawansowane stadia ALS wymagają specjalistycznej opieki medycznej.

Urazy Rdzenia Kręgowego

Uraz rdzenia kręgowego (SCI) powoduje natychmiastowe lub opóźnione uszkodzenie zarówno górnego, jak i dolnego neuronu ruchowego w zależności od poziomu i zakresu urazu. Spastyczność u pacjentów z SCI rozwija się przez około 5-6 miesięcy po urazie. Wyższe poziomy urazu (szyjne i piersiowe) mają wyższe ryzyko spastyczności w porównaniu z niskimirazami lędźwiowymi.

Spastyczność w SCI może się rozwinąć bez angażowania mięśni poniżej poziomu urazu (spastyczność rozległa) lub ograniczyć się do określonych grup mięśni (spastyczność ogniskowa). Pacjenci z SCI wymagają długotrwałej rehabilitacji, aby zminimalizować wpływ spastyczności na mobilność i funkcjonowanie poznawcze.

Uraz Czaszkowo-Mózgowy (TBI)

Uraz czaszkowo-mózgowy powoduje zarówno pierwotne uszkodzenie mechaniczne mózgu, jak i wtórne uszkodzenia wynikające z obrzęku, niedokrwienia i zapalenia. Spastyczność pourazowa może się rozwinąć po tygodniach lub miesiącach od momentu urazu. Pacjenci z ciężkimi urazami czaszkowo-mózgowymi doświadczają spastyczności w około 25 procent przypadków.

Spastyczność w TBI może dotyczyć zarówno kończyn górnych, jak i dolnych, w zależności od pola uszkodzenia mózgu. Wcześnie wdrożona rehabilitacja neurologiczna może pomóc zmniejszyć ryzyko rozwoju spastyczności u pacjentów z TBI.

Diagnostyka Spastyczności

Diagnostyka spastyczności obejmuje badanie kliniczne, ocenę funkcjonalności ruchu oraz w wybranych przypadkach badania instrumentalne, takie jak elektromiografia (EMG) czy rezonans magnetyczny (MRI).

Skala Ashworth i Zmodyfikowana Skala Ashworth (MAS)

Skala Ashworth jest najczęściej stosowanym narzędziem do oceny wzmożonego napięcia mięśniowego w praktyce klinicznej. Skala Ashworth ocenia opór mięśni podczas biernego ruchu stawu w skalach od 0 (brak wzmożenia napięcia) do 4 (kończyna sztywna). Zmodyfikowana Skala Ashworth (MAS) dodaje pośrednią wartość 1+, aby bardziej precyzyjnie różnicować stopnie wzmożenia napięcia.

Ocena przy użyciu Skali Ashworth lub Zmodyfikowanej Skali Ashworth pozwala klinicystom monitorować zmienność spastyczności w czasie i oceniać efektywność interwencji terapeutycznych. Wyniki oceny spastyczności przy użyciu MAS wpływają bezpośrednio na decyzje terapeutyczne, w tym na wybór leczenia farmakologicznego, zabiegu chirurgicznego lub rehabilitacyjnego.

Skala Tardieu

Skala Tardieu jest narzędziem oceny spastyczności, które ocenia zarówno dynamiczny opór mięśni przy różnych prędkościach ruchu, jak i charakterystykę kąta przeciągnięcia (limit kątowy ruchu pasywnego przy naznaczeniu wzmożonego napięcia). Skala Tardieu obejmuje 5 dziedzin: maksymalny pasywny zakres ruchu (R1), dynamiczny opór mięśni przy naturalnej prędkości ruchu (V1), dynamiczny opór mięśni przy wolnej prędkości ruchu (V2), dynamiczny opór mięśni przy szybkiej prędkości ruchu (V3) oraz dynamiczny opór mięśni przy bardzo szybkiej prędkości ruchu (V4).

Skala Tardieu jest bardziej czuła na zmiany spastyczności niż Zmodyfikowana Skala Ashworth, szczególnie w ocenie velocity-dependent charakteru wzmożonego napięcia mięśniowego. Jednak zastosowanie Skali Tardieu wymaga większego szkolenia klinicystów i więcej czasu w porównaniu z MAS.

Elektromiografia (EMG)

Elektromiografia (EMG) jest badaniem funkcjonalnym, które rejestruje aktywność elektryczną mięśni podczas ruchu. EMG może ujawnić wzór aktywacji mięśni charakterystyczny dla spastyczności, np. nadmierna aktywacja mięśni antagonistów (mięśni przeciwnych) podczas ruchu. Ponadto EMG może pomocna w identyfikacji nadmiernej aktywacji mięśni podczas spoczynku (klonus) lub rytmicznych skurczów mięśni towarzyszących spastyczności.

EMG jest szczególnie przydatne w diagnostyce różnicowej spastyczności od innych zaburzeń ruchowych, takich jak dystonia czy postawa mięśniowa. EMG rejestruje sygnały elektryczne z mięśni za pośrednictwem powierzchniowych lub igłowych elektrod, ukazując wpływ uszkodzenia neurologicznego na kontrolę ruchową.

Badanie Neurologiczne

Badanie neurologiczne jest fundamentem diagnostyki spastyczności. Lekarz neurologiczny ocenia zakres czynny i bierny stawów (ROM), siłę mięśni, odrruchy ścięgniste, znaki piramidowe (np. znak Babińskiego, sztywność koła zębatego), tonus mięśni oraz funkcjonalność ruchową pacjenta.

Badanie neurologiczne pozwala również na identyfikację pierwotnego stanu neurologicznego będącego przyczyną spastyczności. Na przykład, u pacjenta z udarem mózgu badanie neurologiczne może ujawnić charakterystyczne cechy uszkodzenia półkuli mózgu, takie jak słabość oponująca osłabienie siły mięśni na jednej stronie ciała.

Rezonans Magnetyczny (MRI) Mózgu i Rdzenia Kręgowego

Rezonans magnetyczny (MRI) mózgu i rdzenia kręgowego jest badaniem obrazowym, które ujawnia strukturalne przyczyny spastyczności. MRI może wykazać obszary zawału w udarzach mózgu, zmienne demielinizacyjne w SM, zwężenie rdzenia kręgowego w urazach SCI lub atrofię mózgu w MPD.

MRI jest szczególnie ważne w diagnostyce pierwszej epizody spastyczności, aby wyeliminować inne potencjalne przyczyny objawów, takie jak guz mózgu, zwężenie rdzenia kręgowego lub spowolnienie hydrocefali. Jednak MRI nie jest wymagane do postawienia diagnozy spastyczności u pacjentów z wcześniej zdiagnozowaną przyczyną neurologiczną.

Opcje Leczenia Spastyczności

Leczenie spastyczności obejmuje wiele różnych podejść, od rehabilitacji i farmakoterapii do zabiegu chirurgicznego i neuromodulacji. Wybór optymalnej strategii leczenia zależy od przyczyny spastyczności, zakresu klinicznych, wieku pacjenta oraz jego indywidualnych celów zdrowotnych.

Fizjoterapia Neurologiczna

Fizjoterapia neurologiczna stanowi fundamentalną część leczenia spastyczności. Ćwiczenia regularnie wykonywane podczas sesji fizjoterapii mogą zmniejszyć wzmożone napięcie mięśniowe, poprawić zakres ruchu stawów oraz zapobiec powstawaniu przykurczu mięśniowego. Fizjoterapeuci specjalizujący się w rehabilitacji neurologicznej stosują szereg technik, aby poprawić kontrolę ruchową i funkcjonalność pacjentów ze spastycznością.

Fizjoterapia powinna być dostosowana do indywidualnych potrzeb i możliwości funkcjonalnych pacjenta. Sesje fizjoterapii powinny odbywać się regularnie, co najmniej 2-3 razy w tygodniu, aby osiągnąć znaczące zmniejszenie spastyczności. Pacjenci i opiekunowie powinni wykonywać ćwiczenia domowe między sesjami terapii, aby utrzymać postęp i maksymalizować korzyści z rehabilitacji.

Metoda NDT-Bobath

Metoda NDT-Bobath jest wiodącą metodą fizjoterapii neurologicznej w leczeniu spastyczności, szczególnie u pacjentów z MPD i udarem mózgu. Metoda NDT-Bobath opiera się na koncepcji neuroplastyczności mózgu i zdolności ośrodkowego systemu nerwowego do reorganizacji i ponownego uczenia się funkcji motorycznej.

Leczenie Bobathem obejmuje normalizację tonus mięśni poprzez odpowiednie pozycjonowanie i ćwiczenia funkcjonalne, które angażują pacjenta w praktyce zdobywania nowych umiejętności motorycznych. Terapeuta NDT-Bobath pracuje nad poprawą koordynacji, równowagi i funkcjonowania motorycznego pacjenta poprzez ćwiczenia, które mają na celu przywrócenie normalnych wzorów ruchu.

Metoda Vojty

Metoda Vojty (terapia odruchowej lokomocji) jest odruchową metodą rehabilitacyjną, która aktywuje wrodzone programy ruchu w ośrodkowym systemie nerwowym. Metoda Vojty opiera się na obserwacji, że stymulacja określonych punktów na ciele może wyzwolić kompleksowe wzory ruchu, które są identyczne u wszystkich ludzi niezależnie od wieku lub poziomu niepełnosprawności.

Leczenie Vojtą obejmuje pozycjonowanie pacjenta i zastosowanie określonych bodźców taktylnych i proprioceptywnych, aby aktywować odruchowe wzory lokomocji. Metoda Vojty jest szczególnie przydatna w leczeniu spastyczności u małych dzieci z MPD, gdzie może się przyczynić do poprawy kontroli głowy, funkcjonowania tułowia i zdolności do chodzenia.

Metoda PNF (Proprioceptywne Torowanie Nerwowo-Mięśniowe)

Proprioceptywne torowanie nerwowo-mięśniowe (PNF) jest metodą rehabilitacyjną, która stosuje techniki manualną terapeuta, aby wspomagać i wzmacniać funkcje motoryczne pacjenta. Metoda PNF obejmuje kombinację ćwiczeń rezystencyjnych, rozciagnięć i technik proprioceptywnych, które wspierają normalizację tonus mięśni i poprawiają funkcjonowanie motoryczne.

Ćwiczenia PNF można dostosować do indywidualnych potrzeb pacjenta, od pacjentów z ciężką niepełnosprawnością ruchową do osób ze słabszą spastycznością, które chcą poprawić swoją wydajność sportową. Fizjoterapeuci PNF pracują nad poprawą siły mięśni, zakresu ruchu stawów, równowagi oraz funkcjonowania motorycznego pacjenta.

Hydroterapia

Hydroterapia to forma rehabilitacji, która obejmuje ćwiczenia wykonywane w ciepłej wodzie basenu. Woda zmniejsza efekt grawitacji, co pozwala pacjentom na wykonywanie ćwiczeń z mniejszym wysiłkiem i bólem. Ciepła woda zwolnienia zwiększa przepływ krwi do mięśni i zmniejsza napięcie mięśniowe, co czyni hydroterapię szczególnie przydatną w leczeniu spastyczności.

Hydroterapia może obejmować ćwiczenia czynne, gdzie pacjent aktywnie rusza stawami, lub ćwiczenia bierne, gdzie terapeuta porusza kończynami pacjenta. Hydroterapia jest szczególnie skuteczna w poprawie ruchomości, zmniejszeniu bólu oraz poprawie funkcjonowania motorycznego u pacjentów ze spastycznością.

Robotyka Rehabilitacyjna

Robotyka rehabilitacyjna, taka jak systemy Lokomat czy Armeo, stanowi nowatorskie podejście do rehabilitacji spastyczności. Urządzenia robotyczne pomagają pacjentom w wykonywaniu repetytywnych, zadaniowych ćwiczeń ruchowych, które wspierają neuroplastyczność i odzyskiwanie funkcji motorycznej.

Roboty rehabilitacyjne monitorują wydajność pacjenta i dostosowują stopień trudności ćwiczeń na podstawie postępu. Terapia robot-assisted (robot-assisted therapy) może być szczególnie efektywna w odzyskaniu funkcji ruchowych u pacjentów z udarem mózgu lub innymi nabytymi urazami neurologicznym w ciągu kilku miesięcy po incydencie neurologicznym.

Toksyna Botulinowa

Toksyna botulinowa (Botox, Dysport, Xeomin) jest leczeniem ogniskowym spastyczności, które polega na wstrzyknięciu toksyny botulinowej bezpośrednio do mięśni dotkniętych spastycznością. Toksyna botulinowa blokuje uwalnianie acetylocholiny na złączu neuro-mięśniowym, co prowadzi do słabości mięśni i zmniejszenia wzmożonego napięcia mięśniowego.

Efekt toksyny botulinowej zwykle pojawia się w ciągu 3-7 dni po iniekcji i osiąga maksymalną efektywność w ciągu 2-3 tygodni. Efekt toksyny botulinowej trwa około 3-4 miesięcy, po czym konieczne są ponowne zabiegi, aby utrzymać efekt zmniejszenia spastyczności. Toksyna botulinowa jest szczególnie przydatna w leczeniu spastyczności ogniskowej, na przykład w terapii napięcia zginowych mięśni przedramienia lub mięśni przywodzących kończyn dolnych.

Baklofen Doustny

Baklofen doustny jest lekiem antyspastycznym działającym na ośrodkowy system nerwowy poprzez hamowanie uwalniania neurotransmiterów pobudzających. Baklofen jest stosowany w ostrych stadiach spastyczności i może być podawany pacjentom w różnych formach, w tym w tabletkach lub płynach.

Zwyczajne dawki baklofenu to 5-20 mg dwa do czterech razy dziennie, w zależności od indywidualnej tolerancji pacjenta i zagrożenia objawów spastyczności. Niepożądane działania baklofenu obejmują zawroty głowy, senność, osłabienie mięśni oraz zaburzenia trawienia. Pacjenci mogą wymagać stopniowego zwiększania dawki baklofenu w celu osiągnięcia optymalnego efektu terapeutycznego.

Pompa Baklofenowa (ITB – Intrathecal Baclofen)

Pompa baklofenowa, również znana jako intratekalne podawanie baklofenu (ITB), jest zaawansowaną formą leczenia spastyczności, która polega na wszczepienia małej pompy pod skórę, która dostarcza baklofen bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego (CSF). Pompa baklofenowa pozwala na znacznie niższe ogólne dawki baklofenu w porównaniu z podawaniem doustnym, co zmniejsza niepożądane działania systemowe.

Pompa baklofenowa jest wskazana u pacjentów z ciężką, rozległa spastycznością, która nie reaguje na inne formy leczenia. Wszczepienie pompy baklofenowej wymaga zabiegu chirurgicznego i regularnych przeglądów medycznych, aby monitorować efektywność i bezpieczeństwo leczenia. Pacjenci z pompą baklofenową mogą doświadczać znacznego zmniejszenia spastyczności, co pozwala im na poprawę mobilności i jakości życia.

Tizanidyna

Tizanidyna (Sirdalud) jest lekiem antyspastycznym działającym na ośrodkowy system nerwowy poprzez aktywację receptorów alfa-2-adrenergicznych w rdzeniu kręgowym. Tizanidyna zmniejsza uwalnianie glutaminianu i innych neurotransmiterów pobudzających, co prowadzi do zmniejszenia wzmożonego napięcia mięśniowego.

Zwyczajne dawki tizanidyny to 2-36 mg dziennie podzielone na trzy dawki, w zależności od tolerancji pacjenta i efektywności leczenia. Tizanidyna może powodować uszkodzenie wątroby, dlatego konieczne są regularne testy funkcji wątroby u pacjentów przyjmujących tizanidynę. Pacjenci przyjmujący tizanidynę mogą doświadczać zawrotów głowy, senności oraz suchości ust.

Dantrolen

Dantrolen jest lekiem antyspastycznym, który działa bezpośrednio na mięśnie poprzez hamowanie uwalniania wapnia z cytoplazmatycznych zbiorników wapnia. Dantrolen jest mniej powszechnie stosowany niż baklofen lub tizanidyna, ale może być efektywny u pacjentów, którzy nie tolerują innych leków antyspastycznych.

Dantrolen może powodować uszkodzenie wątroby, dlatego konieczne są regularne testy funkcji wątroby u pacjentów przyjmujących dantrolen. Dantrolen zwykle nie jest stosowany u pacjentów z ciężką słabością mięśni, ponieważ może dodatkowo osłabić mięśnie pacjenta.

Benzodiazepiny

Benzodiazepiny, takie jak diazepam, są lekami, które mogą zmniejszać spastyczność poprzez wzmacnianie hamowania GABA w ośrodkowym systemie nerwowym. Benzodiazepiny są zazwyczaj stosowane w krótkim okresie do kontroli napadów spastyczności lub w połączeniu z innymi lekami antyspastycznymi.

Długotrwałe stosowanie benzodiazepين może prowadzić do uzależnienia fizycznego i psychicznego, dlatego benzodiazepiny są zwykle stosowane ostrożnie i na krótkie okresy. Benzodiazepiny mogą powodować senność, zawroty głowy i zaburzenia koncentracji, które mogą wpłynąć na bezpieczeństwo pacjenta.

Rizotomia Selektywna Dorsalna (SDR)

Rizotomia selektywna dorsalna (SDR) jest procedurą neurochirurgiczną, która polega na częściowym przecięciu korzeni nerwów grzbietowych (dorsalnych) w rdzeniu kręgowym. Procedura SDR zmniejsza napływ sygnałów sensorycznych do rdzenia kręgowego, co zmniejsza wzmożone napięcie mięśniowe.

Rizotomia selektywna dorsalna jest szczególnie efektywna w leczeniu spastyczności u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym, zmniejszając spastyczność o 40-80 procent. Procedura SDR jest procedurą chirurgiczną poważną, która wymaga hospitalizacji i rehabilitacji po zabiegu. Pacjenci po SDR mogą doświadczać znacznego zmniejszenia spastyczności, co pozwala im na lepszą mobilność i niezależność funkcjonalną.

Fenolizacja i Neuroliza

Fenolizacja polega na wstrzyknięciu fenolu bezpośrednio w nerwy, które zasilają mięśnie dotkniętych spastycznością. Alkohol lub fenyol wyzwala denaturację białek w nerwach, co prowadzi do utraty czucia i słabości mięśni zasilanych danym nerwem. Fenolizacja jest procedurą trwałą, ale jej efekty mogą się czasami zmniejszać w ciągu kilku lat.

Fenolizacja jest wskazana u pacjentów z ogniskową spastycznością, która jest oporna na inne formy leczenia. Procedura fenolizacji powinna być wykonana przez doświadczonego neurologa lub chirurga, aby zminimalizować ryzyko powikłań, takich jak ból neuropatyczny lub zmniejszone czucie.

Ortopedia Operacyjna

Ortopedia operacyjna, taka jak przecięcie ścięgien (tenotomia) lub zmiana przyczepu mięśnia, może być rozważona u pacjentów z trwałymi przykurcami mięśniowymi wynikającymi ze spastyczności. Zabiegi ortopedyczne mogą poprawić funkcjonowanie i estetykę pacjenta poprzez korekcję deformacji spowodowanych długoletnim spastyczność.

Zabiegi ortopedyczne są zwykle przeprowadzane po wyczerpaniu konserwatywnych metod leczenia spastyczności, takich jak fizjoterapia, farmakoterapia i zabiegi neurolizujące. Zabiegi ortopedyczne mogą poprawić mobilność pacjenta i zmniejszyć ból, ale mogą również powodować słabość mięśni i zmniejszony zakres ruchu.

Sprzęt Ortopedyczny i Zaopatrzenie

Sprzęt ortopedyczny i zaopatrzenie specjalistyczne mogą znacznie poprawić funk