Spastyczność – Wzmożone Napięcie Mięśniowe: Przyczyny, Leczenie i Rehabilitacja

Spastyczność to zaburzenie neurologiczne charakteryzujące się wzmożonym napięciem mięśniowym, które utrudnia ruchy i funkcjonowanie codzienne. Dotyczy ona zarówno dzieci, jak i dorosłych, a jej przyczyny mogą być różne – od udarów mózgu, przez mózgowe porażenie dziecięce, po stwardnienie rozsiane i urazy rdzenia kręgowego. Artykuł ten stanowi kompleksowy przewodnik po spastyczności, omawiający jej przyczyny, metody diagnostyki, możliwości leczenia farmakologicznego, zabiegi specjalistyczne, rehabilitację oraz praktyczne wsparcie w codziennym funkcjonowaniu.

Czym Jest Spastyczność? Definicja i Charakterystyka

Spastyczność jest wzmożonym napięciem mięśniowym typu velocity-dependent, co oznacza, że napięcie mięśniowe rośnie proporcjonalnie do szybkości ruchu. Spastyczność opisywana jest jako twardość mięśniowa zależna od tempa, która pojawia się wskutek uszkodzenia górnych neuronów ruchowych w mózgu lub rdzeniu kręgowym. Stan ten różni się od zwykłych skurczów mięśni tym, że jest wynikiem zaburzenia funkcji ośrodkowego układu nerwowego.

Spastyczność charakteryzuje się kilkoma specyficznymi cechami. Po pierwsze, napięcie mięśniowe zwiększa się wraz ze wzrostem prędkości ruchu wykonanego przez pacjenta. Po drugie, objawy są asymetryczne i dotyczą mięśni antygrawitacyjnych – głównie mięśni zginaczy górnych kończyn i prostowników dolnych kończyn. Po trzecie, towarzyszą jej refleksy głębokie – odruchowe trwają dłużej niż normalnie.

Spastyczność różni się od przykurczu mięśniowego, który jest trwałym skróceniem mięśni i pojawia się jako powikłanie długotrwale nieniewykonsultowanej spastyczności. Spastyczność także odróżnia się od dytonii, która polega na zakłóceniu kontroli mięśniowej i powoduje niepowodowane ruchy.

Przyczyny Spastyczności u Dzieci i Dorosłych

Przyczyny spastyczności dzielą się na dwie główne grupy: przyczyny występujące w dzieciństwie oraz przyczyny występujące u dorosłych. Spastyczność zawsze wynika z uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego – mózgu, rdzenia kręgowego lub obu struktur jednocześnie.

Główne Przyczyny Spastyczności u Dzieci

Mózgowe porażenie dziecięce (MPD) pozostaje najczęstszą przyczyną spastyczności u dzieci na całym świecie. Stanowi ono około 2-3 przypadki na 1000 żywych urodzeń w Polsce. MPD wynika z uszkodzenia mózgu dziecka, które może nastąpić w okresie prenatalnym, podczas porodu lub w pierwszych miesiącach życia. Uszkodzenie to nie jest dziedziczne ani zaraźliwe, ale skutkami mogą być trwałe zaburzenia ruchu.

Spastyczność u dzieci może mieć również inne przyczyny:

• Urazy czaszkowo-mózgowe (TBI) – uszkodzenia mózgu w wyniku upadku, wypadku samochodowego lub innego urazu głowy
• Napady padaczki i ich powikłania – przedłużające się napady mogą powodować trwałe uszkodzenie mózgu
• Hipoksja/niedotlenienie – niewystarczająca ilość tlenu dla mózgu podczas porodu lub po nim
• Prematuritas i powikłania niedonoszenia – niedojrzałość mózgu i potencjalne udar mózgu u wcześniaka
• Infekcje ośrodkowego układu nerwowego – zapalenie opon mózgowych (meningitis) lub zapalenie mózgu (encefalitis)
• Urazy rdzenia kręgowego – rzadsze u dzieci, ale mogą być skutkiem wypadków

Główne Przyczyny Spastyczności u Dorosłych

Udar mózgu stanowi najczęstszą przyczynę spastyczności u dorosłych ludzi. W Polsce rocznie dochodzi do około 80 000 udarów mózgu, a u znacznej części pacjentów po udarze rozwija się spastyczność. Udar mózgu polega na przerwaniu zasilania fragmentu mózgu w krew i tlen, co prowadzi do śmierci komórek nerwowych i trwałego uszkodzenia.

Inne znaczące przyczyny spastyczności u dorosłych:

• Stwardnienie rozsiane (SM) – autoimmunologiczna choroba demielinizacyjna ośrodkowego układu nerwowego, która powoduje spastyczność u około 80% pacjentów
• Stwardnienie zanikowe boczne (ALS) – degeneracyjna choroba neuronów ruchowych, która prowadzi do stopniowego osłabienia mięśni i spastyczności
• Urazy rdzenia kręgowego (SCI) – całkowite lub częściowe przerwanie rdzenia powoduje spastyczność poniżej poziomu uszkodzenia
• Opóźniona następstwa urazu czaszkowo-mózgowego – spastyczność może pojawić się już po wypadku lub podróży
• Zaburzenia naczyniowe mózgu – mikroudary lub przewlekłe zmniejszenie przepływu krwi mózgowej
• Nowotwory mózgu i ich leczenie – zarówno guz, jak i chirurgia lub radioterapia mogą uszkodzić tkanki mózgu

Jak Diagnozuje Się Spastyczność? Metody i Skale Pomiarowe

Diagnoza spastyczności opiera się na badaniu neurologicznym i klinicznych skalach pomiarowych. Diagnosis spastyczności dokonywana jest przez neurologa lub fizjoterapeutę poprzez ocenę kliniczną i zastosowanie standaryzowanych skal. Nie istnieje test laboratoryjny ani obrazowanie, które mogłoby bezpośrednio potwierdzić spastyczność – diagnoza jest zawsze kliniczna.

Podstawowe Narzędzia Diagnostyczne Spastyczności

Skala Ashworth (Modified Ashworth Scale – MAS) służy do oceny stopnia napięcia mięśniowego na skali od 0 do 4, gdzie 0 oznacza normalny tonus mięśniowy, a 4 oznacza sztywność mięśnia. Sprawdzian przeprowadzany jest poprzez pasywne ruchy stawu badanego mięśnia. Pacjent leży na łóżku lub siedzi wygodnie, a terapeuta powoli porusza stawem w całym zakresie ruchu. Lekarz ocenia, jaką siłę oporu spotyka podczas tego ruchu.

Skala Tardieu umożliwia bardziej szczegółową ocenę spastyczności poprzez mierzenie kąta dystonie i prędkości rozciągania mięśnia. Jest bardziej czuła na zmiany niż Skala Ashworth i lepiej koreluje z funkcjonalnością pacjenta. Skala Tardieu mierzy również dynamiczny i statyczny zakres ruchu.

Gross Motor Function Classification System (GMFCS) stosowany jest głównie u dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym do klasyfikacji umiejętności motorycznych od I do V poziomu, gdzie poziom I oznacza pełną samodzielność motoryczną, a V oznacza całkowitą zależność od opieki. System ten pomaga w predykcji rozwoju funkcjonalnego dziecka.

Badania Uzupełniające Spastyczności

Elektromiografia (EMG) rejestruje aktywność elektryczną mięśni i może wykazać wzór aktywności charakterystyczny dla spastyczności. EMG pozwala na ocenę aktywności mięśni zarówno w spoczynku, jak i podczas skurczu, oraz może pomóc w różnicowaniu spastyczności od innych zaburzeń ruchu.

Rezonans magnetyczny mózgu (MRI) lub tomografia komputerowa (CT) przeprowadzana jest w celu identyfikacji przyczyny spastyczności, takiej jak udar mózgu, guz lub uszkodzenie rdzenia kręgowego. MRI jest bardziej szczegółowe i preferowane u dzieci ze względu na brak promieniowania jonizującego.

Badanie neurologiczne stanowi fundament diagnostyki spastyczności. Lekarz neurologa ocenia refleksy, siłę mięśniową, zakres ruchu stawów oraz obecność znanych objawów neurologicznych, takich jak obecność znaku Babinskiego lub klonusa.

Leczenie Farmakologiczne Spastyczności: Leki Antyspastyczne

Leczenie farmakologiczne spastyczności stanowi część kompleksowej terapii, którą należy łączyć z rehabilitacją i fizjoterapią dla osiągnięcia najlepszych wyników. Leki antyspastyczne działają na różnych poziomach ośrodkowego układu nerwowego, zmniejszając napięcie mięśniowe i ułatwiając funkcjonowanie codzienne.

Baklofen – Podstawowy Lek Antyspastyczny

Baklofen jest lekiem pierwszego wyboru w leczeniu spastyczności, działającym jako agonista receptorów GABA-B w ośrodkowym układzie nerwowym. Lek zmniejsza napięcie mięśniowe poprzez hamowanie transmisji sygnałów w rdzeniu kręgowym. Baklofen stosuje się doustnie w dawkach zwykle od 30 mg do 80 mg dziennie, podzielonych na 3-4 dawki.

Efekty terapeutyczne baklofen objawiają się zwykle w ciągu 3-7 dni od rozpoczęcia leczenia. Działania niepożądane mogą obejmować senność, zawroty głowy, osłabienie mięśniowe, nudności i problemy z koncentracją. Baklofen doustny stosuje się głównie w spastyczności uogólnionej lub gdy pacjent nie może lub nie chce stosować metod bardziej inwazyjnych.

Pompa baklofenowa (intratekalna) stosuje się w zaawansowanej spastyczności, gdy oral baklofen nie zapewnia wystarczającego efektu terapeutycznego lub powoduje zbyt wiele działań niepożądanych. Pompa dokanałowa (ITB – Intrathecal Baclofen) podaje lek bezpośrednio do płynu mózgowo-rdzeniowego, co pozwala na stosowanie znacznie mniejszych dawek i minimalizuje działania niepożądane dotyczące całego organizmu.

Tizanidyna – Lek Centralne Działający Antyspastycznie

Tizanidyna jest agonistą receptorów alfa-2-adrenergicznych, który zmniejsza napięcie mięśniowe poprzez hamowanie transmisji neurotransmiterów w rdzeniu kręgowym. Tizanidyna (Sirdalud) stosowana jest w dawkach od 6 mg do 24 mg dziennie, podzielonych na 3-4 dawki. Lek działa szybciej niż baklofen – efekty widoczne są już po 1-2 godzinach.

Zaletą tizanidyny jest stosunkowo krótka półperiod biologiczna (3-4 godziny), co pozwala na elastyczne dostosowywanie się do potrzeb pacjenta. Działania niepożądane mogą obejmować senność, suchość w ustach, zawroty głowy i potencjalne uszkodzenie wątroby. Konieczne są regularne kontrole funkcji wątroby podczas długotrwałego stosowania tizanidyny.

Dantrolen – Lek Obwodowo Działający

Dantrolen różni się od innych leków antyspastycznych tym, że działuje obwodowo, bezpośrednio na mięśnie szkieletowe, a nie na ośrodkowy układ nerwowy. Dantrolen hamuje uwalnianie jonów wapnia z siateczki śródplazmatycznej mięśnia, zmniejszając siłę skurczów mięśniowych. Lek ten stosuje się rzadziej niż baklofen i tizanidyna, głównie w spastyczności opornej na inne leczenie.

Dantrolen wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko hepatotoksyczności (uszkodzenia wątroby), szczególnie u starszych pacjentów i kobiet. Wymagane są regularne badania funkcji wątroby.

Benzodiazepiny – Leczenie Doraźne

Diazepam i inne benzodiazepiny działają szybko, zmniejszając napięcie mięśniowe i redukując lęk, ale nie powinny być stosowane długoterminowo ze względu na ryzyko uzależnienia. Benzodiazepiny są zarezerwowane dla krótkotrwałego leczenia nasilonych napadów spastyczności lub jako dodatkowe leczenie w przerwach między innymi terapiami.

Zabiegi Specjalistyczne w Leczeniu Spastyczności

Zabiegi specjalistyczne stanowią alternatywę lub uzupełnienie dla leków doustnych, gdy leczenie farmakologiczne nie zapewnia wystarczających efektów lub powoduje zbyt wiele działań niepożądanych. Zabiegi te są często skierowane na określone grupy mięśni lub nerwów, co pozwala na zminimalizowanie ogólnoustrojowych działań niepożądanych.

Iniekcje Toksyny Botulinowej w Spastyczności

Toksyna botulinowa (Botox, Dysport, Xeomin) stanowi leczenie ogniskowe spastyczności poprzez paralelne blokowanie uwalniania acetylocholiny na połączeniu nerwowo-mięśniowym, co zmniejsza skurcze mięśni. Toksyna botulinowa jest jednym z najczęściej stosowanych zabiegów w spastyczności, szczególnie w mózgowym porażeniu dziecięcym i na wczesnych etapach odtwarzania po udarze.

Procedura polega na wstrzyknięciu niewielkiej ilości toksyny botulinowej bezpośrednio w wzmożony mięsień, zwykle pod kontrolą ultrasonu lub elektromiografii celem zapewnienia precyzji. Efekty terapeutyczne obserwuje się zwykle po 3-7 dniach, a pełny efekt osiąga się po 2 tygodniach. Efekt utrzymuje się zwykle przez 3-4 miesiące, po czym procedurę należy powtórzyć.

Zaletami toksyny botulinowej są szybkie efekty, bezpieczeństwo lokalne (ograniczone do wstrzykniętego mięśnia) i brak konieczności zniechęcania do anestezji (głównie bezpieczeństwo dla dzieci). Ograniczeniami są czasowe działanie, potencjalny rozwój oporności (antycial) i koszt procedury.

Rizotomia Selektywna Dorsalna (SDR) – Leczenie Neurochirurgiczne

Rizotomia selektywna dorsalna (SDR – Selective Dorsal Rhizotomy) to neurochirurgiczny zabieg polegający na przerwaniu części włókien nerwowych w rdzeniu kręgowym, które są odpowiedzialne za zwiększone refleksy i spastyczność. SDR jest zabiegiem nieodwracalnym i wymaga starannego wyboru pacjentów.

Procedura przeprowadzana jest pod pełną anestezją ogólną. Neurochirurg odsłania część rdzenia kręgowego i wykonuje testowanie elektromiograficzne poszczególnych korzeni nerwowych, identyfikując te włókna, które przyczyniają się do spastyczności. Następnie przecina wybrane włókna, zachowując te, które odpowiadają za prawidłową funkcję mięśni.

SDR jest szczególnie wskazana w spastyczności typu diplegii spastycznej (dotyczy głównie nóg) u dzieci w wieku od 3 do 8 lat. Najlepsze wyniki osiąga się u pacjentów, którzy posiadają dostateczną funkcję motoryczną przed zabiegiem i mogą aktywnie uczestniczyć w intensywnej rehabilitacji po zabiegu. Efekty SDR mogą być dramatyczne – znaczna poprawa zakresu ruchu, zmniejszenie spastyczności i poprawa chodu.

Ograniczeniami SDR są:

• Brak odwracalności – czym więcej włókien nerwowych zostanie przerwanych, tym większa strata czucia
• Wysoki koszt zabiegu (zwykle nie refundowany przez NFZ w Polsce)
• Możliwość rozwijania się niewystarczającej siły mięśniowej
• Wymóg intensywnej rehabilitacji po zabiegu

Fenolizacja i Neuroliza Nerwów

Fenolizacja i neuroliza nerwów to zabiegi polegające na chemicznym lub termicznym zniszczeniu włókien nerwowych odpowiadających za spastyczność w określonych nerwach obwodowych. Zabiegi te są mniej inwazyjne niż SDR i mogą być stosowane u starszych pacjentów.

Procedura może być przeprowadzona ambulatoryjnie pod kontrolą ultrasonograficzną. Fenol lub alkohol wstrzykiwany jest wokół nerwu, uszkadzając włókna nerwowe przesyłające sygnały spastyczności. Efekty mogą utrzymać się od kilku miesięcy do kilku lat w zależności od regeneracji włókien nerwowych.

Fizjoterapia i Rehabilitacja Spastyczności

Fizjoterapia stanowi fundament leczenia spastyczności na wszystkich etapach i powinna być łączona z leczeniem farmakologicznym i zabiegami specjalistycznymi dla osiągnięcia najlepszych wyników funkcjonalnych. Rehabilitacja spastyczności jest procesem długoterminowym, który wymaga regularnego i konsekwentnego podejścia.

Metoda NDT-Bobath w Rehabilitacji Spastyczności

Metoda Neuro-Developmental Treatment (NDT-Bobath) jest wiodącą metodą fizjoterapii neurologicznej, opierającą się na neuroplastyczności mózgu i ponownym nauczaniu mózgu prawidłowych wzorów ruchu. Metoda NDT-Bobath została opracowana przez Berty i Karla Bobathów w latach 1940-1950 i do dzisiaj pozostaje standardową metodą w leczeniu spastyczności, szczególnie w mózgowym porażeniu dziecięcym.

Grundowe zasady metody NDT-Bobath obejmują:

• Inhibicja abnormalnych odruchów i wzorów ruchu – fizjoterapeuta poprzez starannie dobrane pozycjonowanie i manipulacje ogranicza nieprawidłowe wzory spastyczne
• Ułatwienie prawidłowych wzorów motorycznych – fizjoterapeuta pomaga pacjentowi w wykonywaniu normalnych, funkcjonalnych ruchów
• Normalizacja mięśniowego napięcia – poprzez odpowiednie techniki, zmienia się napięcie mięśniowe na bardziej prawidłowy poziom
• Funkcyjność praktyczna – ćwiczenia są oparte na codziennych czynnościach i ruchu funkcjonalnym, nie abstrakcyjnym ćwiczeniach

Sesje NDT-Bobath trwają zwykle 45-60 minut i powinny być prowadzone 2-3 razy tygodniowo dla osiągnięcia znaczących zmian. Rodzice pacjentów (szczególnie w przypadku dzieci) są edukrowani do prowadzenia domowych ćwiczeń, które utrwalają efekty terapii.

Metoda Vojty – Terapia Odruchowej Lokomocji

Metoda Vojty stanowi system rehabilitacyjny opierający się na aktywacji wrodzonych odruchowych programów lokomocji poprzez precyzyjną stymulację określonych punktów na ciele pacjenta. Metoda została opracowana przez Václava Vojtę w latach 1950-1960 i jest szczególnie skuteczna w wczesnym wspomaganiu rozwoju dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym.

Procedura terapii Vojty polega na umieszczeniu pacjenta w określonej pozycji (leżeniu na plecach, na boku lub na brzuchu) i zastosowaniu nacisku na konkretne punkty "aktywacyjne" na ciele. Ta stymulacja wyzwala odruchowe ruchy globalne, które normalnie pojawiają się naturalnie w trakcie rozwoju dziecka. Poprzez powtarzanie tej procedury, mózg pacjenta uczy się prawidłowych wzorów ruchu.

Zaletami metody Vojty są:

• Możliwość zastosowania u bardzo małych dzieci (od 3-4 miesiąca życia)
• Krótkie sesje (5-10 minut) przeprowadzane codziennie lub kilka razy dziennie
• Możliwość nauczenia rodziców samodzielnej aplikacji metody w domu
• Empiryczne dowody na skuteczność, szczególnie w wczesnych stadiach mózgowego porażenia dziecięcego

Stretching i Pozycjonowanie w Spastyczności

Rozciąganie mięśni (stretching) to technika polegająca na pasywnym lub aktywnym wydłużeniu mięśni w celu utrzymania lub poprawy zakresu ruchu i zmniejszenia napięcia mięśniowego. Stretching powinien być wykonywany regularnie, najlepiej 2-3 razy dziennie, w celu zapobieżenia rozwinięciu się przykurczu mięśniowego.

Techniki stretchingu stosowane w spastyczności:

• Stretching statyczny – powolne, delikatne wydłużenie mięśnia do bólu, utrzymywane przez 30-60 sekund
• Stretching dynamiczny – oscylacyjne, łagodne ruchy na granicy zakresu ruchu
• Stretching PNF (proprioceptywne torowanie nerwowo-mięśniowe) – zaawansowana technika łącząca kontrakcję i relaksację mięśnia
• Rozciąganie nocne – długotrwałe, łagodne wydłużanie mięśnia nocą przy użyciu specjalnych urządzeń ortopedycznych

Pozycjonowanie polega na ustawieniu pacjenta w pozycjach, które zapobiegają skróceniu się mięśni spastycznych i utrzymują prawidłowy zakres ruchu stawów. Właściwe pozycjonowanie jest szczególnie ważne u pacjentów z ograniczoną mobilnością i powinno być zmieniane co 2-3 godziny.

Hydroterapia i Ćwiczenia w Wodzie

Hydroterapia to forma fizjoterapii przeprowadzanej w wodzie, która wykorzystuje właściwości wody (auftrieb, lepkość, ciśnienie) w celu zmniejszenia spastyczności i ułatwienia ruchu. Woda zmniejsza wpływ grawitacji, co zmniejsza napięcie mięśniowe i pozwala pacjentom na ruchy, które mogą być niemożliwe na lądzie.

Zaletami hydroterapii w spastyczności są:

• Zmniejszenie napięcia mięśniowego poprzez zmniejszenie wpływu grawitacji
• Możliwość wykonywania ćwiczeń o większym zakresie ruchu
• Łagodny masaż mięśni poprzez ruch wody
• Poprawa krążenia krwi i redukcja bólu
• Zwiększenie zaufania pacjenta i przyjemności z ćwiczeń
• Możliwość bardziej funkcjonalnych ćwiczeń (np. spacery w wodzie)

Sesje hydroterapii powinny być prowadzone 1-2 razy tygodniowo przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę o doświadczeniu w hydroterapii. Temperatura wody powinna wynosić około 32-34°C, co sprzyjа relaksacji mięśni.

Robotyka Rehabilitacyjna i Zaawansowane Technologie

Robotyka rehabilitacyjna stanowi nowoczesne podejście do fizjoterapii spastyczności, wykorzystujące specjalistyczne roboty do powtarzających się, precyzyjnych i kontrolowanych ćwiczeń motorycznych. Zaawansowane technologie mogą znacznie przyspieszyć proces rehabilitacji i zwiększyć motywację pacjentów.

Przykłady urządzeń robotycznych stosowanych w spastyczności:

• Lokomat – egzoszkielet zasilany robotycznie, wspomaga chód pacjenta i pozwala na powtarzające się, prawidłowe kroki
• Armeo – robot wspomagający ćwiczenia górnych kończyn, szczególnie przydatny po udarze mózgu
• Eksoeszkielety – wearable roboty, które pacjent nosi na kończynach i które wspomágają jego ruchy
• Gry wirtualne i trening kognitywno-motoryczny – ćwiczenia gamifikowane, które zwększają zaangażowanie pacjenta

Zaletami robotyki rehabilitacyjnej są:

• Powtarzalne, precyzyjne ćwiczenia możliwe do wykonania przez długi czas bez zmęczenia
• Informacja zwrotna (feedback) w czasie rzeczywistym
• Możliwość regulowania trudności ćwiczeń w miarę postępu pacjenta
• Zwiększona motywacja dzięki elementom gry i zabawy
• Dokumentacja postępu i możliwość porównywania wyników

Ograniczeniami robotyki rehabilitacyjnej są wysokie koszty sprzętu i ograniczona dostępność na terenie Polski.

Zaopatrzenie Ortopedyczne i Sprzęt Wspomagający

Zaopatrzenie ortopedyczne stanowi kluczowy element codziennego zarządzania spastycznością, zapewniając stabilność stawów, ułatwiając mobilność i zapobiegając deformacjom. Prawidłowy dobór sprzętu wpływa na jakość życia pacjenta i efektywność rehabilitacji.

Ortezy i Szyny w Spastyczności

Ortezy to urządzenia ortopedyczne noszone na ciele pacjenta, które stabilizują stawy, utrzymują prawidłową pozycję kończyn i zmniejszają spastyczność poprzez łagodne rozciąganie. Ortezy mogą być statyczne (nieprzemieszczalne) lub dynamiczne (pozwalające na ograniczony ruch).

Typy ortez stosowanych w spastyczności:

• Orteza skokowa (AFO – Ankle Foot Orthosis) – stabilizuje staw skokowy i zapobiega spastyczności mięśni gastrocnemius, umożliwiając prawidłowy chód
• Orteza łydkowa-stopowa (KAFO – Knee Ankle Foot Orthosis) – stabilizuje zarówno staw kolanowy, jak i skokowy, wskazana w bardziej zaawansowanej spastyczności
• Orteza całej kończyny górnej (WHO – Whole Hand Orthosis) – utrzymuje palce w prawidłowej pozycji i zapobiega zaciśnięciu się dłoni
• Szyny dynamiczne – urządzenia, które powoli rozciągają spastyczne mięśni poprzez łagodną siłę, niezależnie od aktywności pacjenta

Materiały stosowane do wyrobu ortez: